Grupa KADUCEUS powstała w 2002 roku w niewielkim śląskim miasteczku, na którego powierzchni niegdyś rozlewały się potężne czeskie stawy i jeziora przepełnione różnymi gatunkami ryb łownych. Stąd nazwa Rybnik. Zespół założony został przez Macieja Gołdę - gitarzystę i wokalistę. Z założenia początkowo zespół był typowo studyjnym projektem. Po czasie jednak pokusiliśmy się by uformować stały skład zespołu. W skład pierwszej ekipy wchodzili: Maciej Gołda- gitara klasyczna i śpiew, Rafał Kupski - instrumenty klawiszowe i programowanie, Marek Jonderko - gitara elektryczna, Emanuel Jagła - gitara basowa, Łukasz Grossek - gitara klasyczna oraz Joanna Zarzecka - drugi wokal. Po jakimś czasie polska rzeczywistość niejednokrotnie uniemożliwiająca normalny rozwój amatorskiej twórczości rzuciła nam pierwsze wyzwania personalne. Odszedł drugi gitarzysta klasyczny Łukasz Grossek. Zaraz po tym wydarzeniu przyjęliśmy nowego członka zespołu Grzegorza Twardawę, który zasiadł za instrumentem, który do tej pory był przez nas programowany elektronicznie, mianowicie za perkusją. Wznowiliśmy próby po pierwszej solidnej przerwie, kiedy to wydawało się, że nie jesteśmy w stanie dalej funkcjonować. Z solidnym impetem wzięliśmy się do realizacji materiału, lecz tym razem już z koncertowymi zamiarami. Radość nie trwała jednak długo. Znowu polska rzeczywistość nie pozwalająca na godne życie naszym rodakom sprawiła, że z kraju wyjechać musiał basista Emanuel Jagła. Przez długi okres czasu szukaliśmy basisty, a muzyka w pewnym sensie znów utknęła w martwym punkcie. W końcu znaleźliśmy. Jest nim na chwilę obecną Robert Bereszko. Doszedł niedawno. Kolejne rotacje personalne sprawiły, że z zespołu odszedł Grzegorz Twardawa, a na jego miejsce zasiadł Andrzej Szymura, który walczy z nami do dzisiaj.

Nagraliśmy płytę.Płyta ta to dowód na to, że "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło", a wyszła niezła dawka muzyki płynącej z samego jądra serca. Nagraliśmy ją w Studio KuGo w Rybniku w 2004 roku. Tak naprawdę to my je stworzyliśmy. Dzięki pomocy wielu fajnych ludzi zgromadziliśmy sprzęt, a dzięki Rafałowym doświadczeniom z dziedzinie akustyki i masteringu doprowadziliśmy muzykę do całkiem niezłego brzmienia. Nagraliśmy ją w składzie, który na dzień dzisiejszy jest już nieaktualny.
Emanuel Jagła - gitara basowa
Łukasz Grossek - gitara klasyczna
Rafał Kupski - instrumenty klawiszowe i programowanie
Marek Jonderko - gitara elektryczna
Joanna Zarzecka - śpiew
Maciej Gołda - gitara klasyczna i śpiew.

Dziękuję więc wszystkim, którzy przyczynili się do jej powstania, nawet jeśli było to lata temu i niechcąco. Przede wszystkim zaś dziękuję najbardziej tym, którzy pomogli chcąco, a są wśród nich:

Michał "Józef"Szostek - PRO-MEDIA,
Arek Piecha z Gotyku,
Kasia Łaciak - za Admirkę,
Bartek Demczuk-Kabaret Młodych Panów,
Grzegorz "Grzyb" Twardawa - nasz perkusista.

Jeśli znajdziecie odrobinę czasu i usiądziecie wygodnie by posłuchać naszej płyty, chciałbym by melancholia cieknąca z tej płyty stała się pewnego rodzaju oczyszczeniem dla Was. Myślę, że każdy z Was odnajdzie tu odrobinę siebie. Czasami jest to cyniczna błazenada mająca na celu udowodnienie jak wiele rzeczy dzisiaj wydaje mi się śmieszne i jak wielu ludzi mam już dawno za nic. Czasami jednak znajdziecie tu nutę niechcąco uronionej nostalgii, a wtedy poczujecie tęsknotę za osobami z przeszłości. Odnajdziecie tutaj liczne parafrazy, dokopiecie się podwójnych den, czasami będziecie musieli posłuchać kilka razy dany utwór by zrozumieć lingwistyczne gierki, będziecie nieraz zdegustowani, lub zaintrygowani, zaatakowani, połechtani. Nie korzystajcie tylko z naszych niezbyt trafnych rad życiowych, bo one są bardziej ironią skierowaną najczęściej w nas samych i w naszą nieudolność niż prawdziwymi lekarstwami na udręki.

Specjalne podziękowania od Maćka.....
.....dla tych, którzy przyczynili się do powstania tego materiału, tzn.: tym, którzy wraz ze mną stworzyli warstwę tekstową biorąc czynny udział w jego paroletnim tworzeniu na wszelkie możliwe pozytywne i negatywne sposoby. Szczególnie tym, którzy swym bezgranicznie podłym i zupełnie niepotrzebnym bytem sprawili iż na świat zacząłem spoglądać z mocnym przymrużeniem oka i z dużego dystansu; tym, których zacząłem szanować dopiero w momencie, w którym pogodziłem się z prawami przyrody i z tym, że tak naprawdę, na tym świecie każdy jest sam (im jestem winien jeszcze jedno magiczne słowo). Może kiedyś;całemu Kaduceusowi za zaangażowanie, nowatorskie podejście i cierpliwość.